Checklista strony firmowej przed pozycjonowaniem

Najpierw: czy Google w ogóle ma stronę w indeksie. Wpisujesz w wyszukiwarkę zapytanie z adresem albo sprawdzasz pokrycie w Search Console. Brak w indeksie to nie „słabe SEO”. To diagnostyka. Czasem robots, czasem noindex z czasów testu, czasem kanoniczne na wersję roboczą, czasem świeża domena, której nikt nie zgłosił.

Mapa witryny ma wymieniać adresy, które chcesz pokazywać. Status 200, kanoniczne na siebie, bez noindex. Jeśli mapa zgłasza strony, które jednocześnie mówią „nie indeksuj”, wysyłasz sprzeczny sygnał. Google zwykle posłucha noindex, ale mapa traci wiarygodność, a Ty gubisz się w raporcie. Albo wyjmujesz URL z mapy, albo zdejmujesz noindex. Nigdy oba na raz.

W mapie nie powinno być przekierowań, błędów 404, koszyka, podziękowania za formularz, parametrów z kampanii, duplikatów z www i bez www. Mała strona firmowa ma krótką mapę. To zaleta. Długa mapa pełna archiwów i tagów to nie „więcej SEO”. To więcej sprzątania.

Search Console podpinam ja. Nie musisz logować się codziennie. Musisz dać dostęp albo potwierdzenie, że domena jest Twoja. Po starcie zgłaszam mapę i patrzę, co Google wyklucza. To jest pierwszy tydzień pracy, nie pierwszy miesiąc pisania pod frazy, których jeszcze nie ma kto zaindeksować.

szybka strona na telefonie na kluczowych widokach nie jest osobną checklistą marketingową. Jest warunkiem, żeby treść w ogóle mogła konkurować. Jeśli pomiar leży przez builder, nie startujemy z kalendarzem wpisów. Najpierw wdrożenie, które da się utrzymać. Nazw narzędzi nie wypisuję. Skutek tak: pierwszy ekran, który nie karze klienta za telefon.

Kanoniczne, https, jedna wersja hosta. Nuda, która zjada budżet, gdy jest źle. Dwie wersje strony w indeksie to dwa słabsze wyniki zamiast jednego. Zanim ktoś sprzedaje Ci linki, niech pokaże, że indeks jest jeden. Inaczej płacisz za wzmacnianie bałaganu.

Robots.txt nie ma blokować oferty „na wszelki wypadek”. Ma nie wpuszczać robota w administrację i w koszyk, jeśli sklep jest. Zła kombinacja to: oferta zablokowana, a w mapie zgłoszona. Albo testowa subdomena otwarta na świat. Checklista przed SEO zaczyna się od tego, nie od listy fraz w arkuszu. Frazy poczekają. Indeks nie poczeka, jeśli raz nauczysz Google, że ta domena to bałagan.

Jeśli Search Console pokazuje „wykluczone przez noindex” na stronie głównej, nie kupujesz treści. Kupujesz godzinę diagnostyki. Często to checkbox „zniechęcaj wyszukiwarki” z czasów wdrożenia, którego nikt nie odhaczył. Tanie w naprawie, drogie w kwartale, w którym płaciłeś za pozycjonowanie w ciemno.

Nie każda podstrona zasługuje na indeks. Polityka cookies w pięciu wariantach, puste tagi, archiwa dat, „oferta” skopiowana na dwanaście miast, podziękowanie po formularzu, wyniki wyszukiwarki wewnętrznej. To szum. Albo noindex i poza mapą, albo w ogóle nie publikujemy.

Cienka strona „usługa + dzielnica” z trzema zdaniami nie wygra z firmą, która opisała proces, ceny czas realizacji i CTA. Przed SEO lepiej scalić niż produkować więcej pustki. Dwa dobre URL-e biją dwadzieścia słabych. To nie jest hasło. To jest to, co widać w pokryciu po kwartale.

Blog ma odpowiadać na pytanie, nie na „musimy mieć content”. Jeden temat, jeden adres, długość wynikająca z tego, co już jest w wynikach. Kalendarz dwóch wpisów tygodniowo ma sens, gdy jest co powiedzieć i ktoś to akceptuje. W przeciwnym razie abonament spala się na tekstach, których nie chcesz podpisać.

Duplikaty: http i https, parametry, ta sama oferta w PDF i w HTML z identycznym akapitem. Wybieramy kanoniczną wersję. PDF cennika może zostać jako plik. Nie musi być osobnym adresem w indeksie. Nie używam żargonu paczek podstron. Używam zasady: jedna intencja, jeden URL.

Sklep, jeśli jest, nie indeksuje pustych filtrów i koszyka. Karty bez ceny i bez zdjęcia nie idą do mapy. Reklamy i tak nie od dnia 1. Najpierw to, co ma prawo być w Google. Potem ewentualnie media, poza tą checklistą.

Gdy lista jest odhaczona, pozycjonowanie ma z czego korzystać: technika, CTA, treści z intencją. Zakres i to, czego w tej kwocie nie ma, jest na ofercie pozycjonowania Wdrożenie, jeśli fundament padł, na stronach internetowych Checklista nie jest produktem. Jest hamulcem przed przelewem.

Ostatni punkt, który pomijają listy „50 rzeczy SEO”: kto akceptuje tekst. Jeśli nie ma czasu czytać, nie ma kalendarza dwóch wpisów tygodniowo. Lepiej jeden tekst miesięcznie, który podpiszesz, niż osiem, których nie chcesz. W audycie pytam o to wprost. Abonament  nie zastąpi Twojej decyzji, czy wolno opublikować cenę „od” i zdjęcie realizacji.

Drukuj tę listę albo trzymaj w mailu. Indeks oferty. Mapa bez noindex. Jedna wersja adresu. Formularz, który dochodzi. CTA widoczne w 5 sekund. Dane firmy spójne, bez wymuszania telefonu. Cienkie dzielnice i puste tagi poza indeksem. PageSpeed, który nie karze za telefon. Dopiero wtedy abonament. Inaczej pozycjonowanie jest teatrem raportów.

Jeśli po audycie połowa punktów jest czerwona, nie zaczynamy fraz „żeby miesiąc się nie zmarnował”. Marnuje się właśnie wtedy. Najpierw strona: 1 200 albo 2, albo przeniesienie wyglądu i treści na nowy silnik. Potem treści. Linki na końcu. Tę samą kolejność rozpisuję we wpisie o stronie albo pozycjonowaniu. Checklista jest hamulcem. Skorzystaj z niego, zanim wyślesz przelew za frazy, których Google nie ma gdzie przypiąć.

Na Mazowszu ta lista wygląda tak samo jak w Warszawie. Inny jest tylko SERP: w stolicy exact bywa urzędowy, w Radomiu i Siedlcach bywa cienki. Checklista nie zmienia się od miasta. Zmienia się to, czego nie doklejamy: dzielnic, map bez telefonu, treści bez akceptacji. Reszta jest techniką i CTA. To da się odhaczyć mailem, bez panelu i bez warsztatu.

Checklista nie zastępuje audytu, ale odcina pół przypadków, w których „pozycjonowanie nie działa”, bo strona ma noindex, pusty title albo formularz, który nie dochodzi. Zanim zapłacisz za treści, odhacz: czy Google zna adres (operator site), czy mapa strony jest w Search Console, czy kanoniczne nie wskazują na staging, czy na telefonie widać jedną obietnicę i jeden przycisk.

Dane firmy: NIP i mail wystarczą do zaufania B2B. Telefon publikuj, jeśli chcesz go odbierać. Nie publikuj, a potem nie wymagaj Map. CTA ma prowadzić do formularza, który naprawdę spada na skrzynkę, nie na folder, którego nikt nie czyta.

Treści, których nie indeksować: podziękowanie po formularzu, duplikaty tagów, puste kategorie, środowiska testowe. Zanim ruszymy blog, sprzątamy to, co Google już zbiera jako śmieć. Inaczej nowe teksty toną w sygnale „ta domena nie wie, co jest ważne”.